I needed a simple time tracker widget for dashboard and I couldn't find any that didn't depend on an external project management service so I made one myself. If you would like to try it you can download it.

Ok, now that we are writing about mac hacks, this one might be a little bit more useful than the previous one (altough little).

If you often have to write texts with a lot of accents on the vocals, you were born (or bought a computer) in one of the only two countries in the world that have azerty keyboards (Belgium or France) and you do your work on a mac, then this hack is for you.

The thing you want to do is modify your keyboard layout. In my case I need to write a lot of spanish texts, so I need the á, é, ú, í and ó. In spanish keyboard these come in the form of a so-called dead key (a key to let the computer know that the next key specifies the letter that you want to accent). I used the key to the right of the 'm' key on my azerty keyboard which says (% ù).

Mac keyboard layouts are (rather complicated) xml files. Luckily there is an application (Ukelele) that allows you to modify these files in an easy way, presenting you with a keyboard which' mappings you can modify.

So with this application I created the keyboard layout called "Guirilandia" (the land of the guiris, to the north of Spain, corresponding exactly with the territory of the azerty keyboard). I have only gotten this to work on Snow Leopard. On Leopard, for some reason, choosing this keyboard layout, you don't get any input.

If you are one of the rare people that meet the conditions for this to be useful, feel free to download the keyboard layout. Just leave it in ~/Library/Keyboard Layouts and change your keyboard layout in the Language and Text panel in the system preferences.

At little tech post to interrupt the silence. Just wrote a little applescript that people with an apple notebook also might find useful. It allows you to choose to hibernate (write the contents of the ram to disk and shutdown) or normal sleep (in fact safe sleep, it first writes the contents of the ram to disk but does not shutdown so you can wake fast at any moment).

I used to use a dashboard widget called deep sleep but it doesn't allow you to go back to normal sleep, after using it it always shuts down. So I read their docs and made a little applescript that allows you to do both. Feel free to do wathever you like with it. You can find more information on hibernation modes in MacOSX in the documention of deep sleep, especially chapter 7.

I bundled it into a little application (made a cute little icon for it too :) for you to download.

Keep in mind that when you close the lid, or choose sleep in the apple menu, the sleep mode you selected the last time you used Sleep Tight will be used. Oh, and no warranty whatsoever, but you already knew that.

UPDATE: Just saw that when you go to the preferences of the deep sleep widget, you can change the sleep mode, rendering this basically useless :)

Bruno haalt de spinnenwebben weg van zijn blog en is terug met een post van formaat! De laatste tijd zijn zoveel dingen veranderd dat ik niet eens weet waar te beginnen. Daarom ook dat jullie zo weinig van mij gehoord hebben trouwens, zoals gewoonlijk staat de tijd niet aan mijn kant en spaar ik al het blogsel op tot ik mezelf verplicht om alles eens neer te schrijven, zoals nu! Jullie merken nu waarschijnlijk ook dat het kwantiteit/kwaliteit-plan dat hier eerder afgekondigd werd me niet zo goed afgaat. Maar goed, das niet zo belangrijk.

Misschien begin ik best bij het mooiste nieuws van allemaal: sinds kort ben ik oom geworden, van een schatje van een meisje, Ainoa genaamd (baskische naam), en alhoewel ik ze jammergenoeg niet zoveel te zien krijg om geografische redenen weet ik toch al dat ze zal uitgroeien toch een prachtig meisjespersoon. Hoe weet ik dat? Mede omdat ze met haar gat in de boter gevallen is als dochter van Katrien en Thomas. Omdat haar leven het middelpunt is geworden in het (wakkere) bestaan van de voorgaanden. Omdat je in alles wat Katje en Tito doen, merk je dat ze ouder (mv. ouders) zijn geworden. En omdat kleine Ainoa met alle liefde in de wereld ontvangen is. En das alles wat zo’n kleintje nodig heeft!

Zoals ik zei zijn er nog wat nieuwtjes, waar de facebookers onder jullie waarschijnlijk al van op de hoogte zijn. 30 september was mijn laatste werkdag op de Universidad Politécnica de Madrid, of la uni. 3 maanden erasmus en bijna exact een jaar als becario heb ik er deel mogen uitmaken van een fantastische omgeving. Ik heb er in die periode meer geleerd dan de drie jaar op de universiteit, in alle aspecten van het leven.

Profesioneel gezien heb ik geleerd mijn eigen vaardigheden te herkennen, maar ook mijn beperkingen onder ogen te zien, en geprobeerd om daaruit lessen te trekken, de toekomst zal uitwijzen of dat dat de juiste zijn. Ik heb geleerd in team te werken en verantwoordelijkheid te aanvaarden, iets wat elvendertig projecten op ‘t school je niet kunnen leren. Als je niet alleen werkt, heeft iedere beslissing die je neemt invloed op de eerste tot de laatste persoon in je project, en die invloed is niet altijd even eenvoudig te zien. Daarom moet ik Alees, Diego en Jose dankbaar zijn voor hun geduld en vertrouwen. Muchas gracias nenes!

Als mensen je toelaten te leren uit je fouten, dan kun je groeien. Groeien op persoonlijk gebied maar daardoor ook op professioneel gebied, want je leert hoe je zelf in elkaar zit, en hoe anderen in elkaar zitten. Die groei, of ervaring, is een van de belangrijkste dingen wat je meedraagt uit een job. En voor die groeikansen ben ik Héctor in het bijzonder dankbaar, die altijd in je gelooft, en na wiens befaamde koude douches (monologen waar je de waarheid en niets dan de waarheid te horen krijgt) je perfect weet wat je te doen staat. Een fantastische kerel met een fenomenaal inschattingsvermogen en waarvan je altijd weet aan wiens kant hij staat.

Maar nog belangrijker dan profesioneel groeien zijn de vele fantastische mensen die ik in la uni heb leren kennen, die altijd klaar staan om je te helpen en een ongeloofelijk geduld aan de dag leggen op taal- en andere gebieden. De ontelbare ontbijtjes, middagpauzes, rookpauzes in de blakende zon of de gietende regen, de pictionary en Sling middagen, het papier gevecht!, de vele cañas (pintjes) buiten het werk en gewoon de fantastische sfeer zijn dingen die ik ongeloofelijk zal missen. Al zal het, zoals mij altijd overkomt, nog even duren vooraleer ik ga beseffen dat het echt gedaan is. TDI (het bedrijf waar we werken binnen de universiteit) is tijdens dit jaar en ‘n kwartje een tweede thuis geweest, en dat blijft het natuurlijk wel een beetje. Het werk valt weg maar de vriendschap blijft.

Wat liep er dan mis? Goeie vraag, want ik ben er zelf nog niet helemaal uit. Wat ik wel weet is dat ik tijdens de zomer abnormaal veel uren heb geklopt, om toch maar deadlines te halen. Dagen van 14 uren. Dagen dat je je erasmuservaring niet meer herkent. Niet echt gelukkige dagen, en uren die ik misschien niet had moeten doen. Uren die zich na enkele weken beginnen te wreken en niet bepaalde de aangenaamste persoon op de planeet van je maken. Uren die zeker niet als enige oorzaak een slechte planning hebben, ieder moet de hand in eigen borst durven steken. Wie dat niet doet, leert niets bij en maakt de volgende keer dezelfde fouten.

Voor mezelf sprekend hebben mijn neiging om kanjers van punten op de i te zetten (perfectionisme), en mijn onervarendheid in alles wat niet het programmeren zelf is zeker voor iets meegespeeld.

Maar als je in de laatste fase van een project belandt heeft dat minder belang. Wat wel belang heeft is dat je dagen bestaan uit niets meer dan werken, eten en slapen, met ongezonde verhoudingen tussen de drie. Zeker als het de tweede keer is dat het voorvalt. Dan kun je twee dingen doen. Deadlines als een probleem van je baas beschouwen en je 8 uurtjes kloppen, of je ontslag nemen. Het eerste gaat mij niet zo goed af, dus als mijn bloed genoeg kookte kwam ik bij de tweede optie.

Om mijn bloed genoeg te laten afkoelen, te ontstressen, en de dingen terug duidelijk te zien alvorens opnieuw te beginnen heb ik eerst drie weken vakantie ingelast. Eentje thuis in Madrid, een ander in de Provence, en deze, de laatste, in New York (heb wat teveel naar friends gekeken)! Frankrijk was dolce farniente in een gîte met Katje en Thomas, hun klein monstertje en de schoonfamilie. Deze keer slapen, eten (tot 6 keer per dag!), en nietsen met héél gezonde verhoudingen. Later fotos!

Van zaterdag terug om kleren te wassen en morgen vliegen we via Amsterdam, gewapend met een lonely planet en een hoop tips, door naar New York, op avontuur! Al is het maar een kleine 5 dagen, ik zal er ieder moment van genieten denk ik en heb er volledig zin in! Je kan de live-verslaggeving volgen op facebook!

Morgen en de komende dagen daarover meer! Na New York moeten we trouwens geen werk meer zoeken. Sergio, een vriend van de unief, heeft me een job aangeboden, samen met Tatiana (ook van de unief), in zijn bedrijf, met voorwaarden die mij wel goed uitkomen. Dus daar beginnen we volgende week dinsdag mee. Later meer daarover!

Ik zou van deze post (beetje emotioneel, maar mag wel eens ;) een deel moeten vertalen in het spaans, zodat de personen waarover het gaat weten wat gezegd wordt ... Later, want hoewel dit bericht nog niet alle indrukken en bedenkingen bevat van de afgelopen maanden zoals ik het had gewild; het uur wordt laat en de inspiratie geraakt op.

PS: Nog eens gelukkige verjaardag, broertje!

Veel liefs,

Bruno

Eerst een paar uur zweten aan het zwembad, een beetje koken, kort siesta'tje slapen en botellón in el retiro om af te sluiten. De percussiemuziek en alternatieve dansen die je in de video ziet vind je daar trouwens elke zondagmiddag. Héél gezellig, de zomer was de miezerige lente waard, en iedere dag verdragen we de warmte beter!

.

Eerst en vooral: schaam op mij, mijn wekelijkse blog blijkt toch wat in het water gevallen :) Veel werk, bla bla bla, t zal ook niet voor de komende weken zijn. Ik zal proberen de fotos van Granada wel eens te uppen.

Soit, titel slaat op bril die ik vanaf vandaag draag. Toen ik een paar maanden geleden de bril van mijn zusje eens opzette, zag de wereld er plots veel scherper uit. Daarvoor had ik ook al een paar keer vastgesteld dat alles dat zich verder dan 10 meter van mijn kijkers bevindt moeilijker te lezen is dan vroeger. Na 3 opticiens te doen eindelijk een montuur gevonden die op mijn bovengemiddelde grote hoofd past en iets binnen mijn smaak, niet zo gemakkelijk bleek. Maar deze morgen toch eentje gevonden, en ze hadden de glazen al binnen het uur!

Ahora me pongo a trabajar!

Ciao,

B.

Ok, halve post deze week, maar volgende week een dubbele, met fotoverslag.

Doei, B.

Vrijdag tot 7u 's morgens gewerkt, wie had dat ooit gedacht van Spanje? Maar zo is ons extra projectje ongeveer af, nog hier en daar iets, iemand anders houdt zich nu bezig met testen uit te voeren, dus zal mij hier en daar nog een klein bugfixje te beurt vallen. Als we nu nog iets moeten toevoegen kan het grotendeels met copy/paste. Deze week ook mijn PHP productiviteit verhoogd met Eclipse PDT!

Maar ... Héctor vroeg mij om nog een gelijkaardige applicatie te maken, wat c/p en aanpassen, uiteraard extra betaald. Aan de ene kant weten we allemaal dat "gewoon c/p" toch altijd wat uitgebreider lijkt te zijn dan eerst beloofd, aan de andere kant zijn we nu al zover geraakt, beetje stom om nu "neen" te zeggen. Tijdens de week heb ik nu wel geen leven meer, koken de laatste weken heb ik ongeveer al opgegeven, waarschijnlijk een beetje tot ergernis van mijn kotgenoten. Het ritme is (laat) opstaan, werken op unief, thuiskomen en weer beginnen tot een gat in de nacht. Kan geen coca cola meer zien. Heb al half ja gezegd, maar ben er nog niet helemaal uit.

Net wakker, gisteren naar een bbq geweest, ter gelegenheid van Miguel Angel's (M.A.) verjaardag, samen met Lola, Juanjo, Sergio, Héctor en nog wat (ex)UPM'ers. M.A. woont in een dorpje a tomar por culo van Madrid (heel ver). Maar met dat het deze week een van de énigste weken was ... ooit, dat het weer hier zó belgisch was (heel koud, met wind, zwarte wolken en alles erop en eraan) is dat een beetje in't water gevallen. M.A. heeft thuis een beenhouwerij, en dan maar in de winkel een feesttafel uitgevonden. Daar was het niet veel warmer dan buiten dus iedereen met de jas aan tafel. Veel vlees gegeten, een bbq geheel op zijn spaans, met enkel vlees, en eventueel wat brood. Panceta moet ik ook eens kopen voor thuis!

Soms kan uitgaan met een meute spanjaarden wel een beetje intimiderend zijn, omdat je qua mogelijkheden om je uit te drukken altijd een niveautje lager zit zeg maar. Natuurlijk neemt niemand je dat kwalijk, vaak krijg ik zelf het amai-spreek-je-al-zo-na-10-maanden-hier-complimentje, wat heel leuk is, maar soms vermoeid het wel, omdat je je hard moet concentreren, meer dan met andere spaanssprekende buitenlanders. Wij guiris hebben namelijk onze eigen uitspraak, dat gaat soms zo ver dat ik een andere guiri versta, maar een spanjaard niet. Hoe dan ook, Leuke bbq! :)

Veel gewerkt deze week dus, op maandag had ik een vergadering waar ik het project in second life moest voorstellen, in het engels deze keer. Engels spreek ik nauwelijks nog hier, dus vreesde ik al dat het een beetje roestig zou zijn. Al bij al viel het nog mee, al maak ik hier en daar wel al een typische spanglish fout, bijvoorbeeld "more easy" (más fácil in het spaans) ... erg :( Toch wel een beetje geshockeerd daardoor probeer ik nu thuis met Janelle, van de verenigde staten, toch af en toe wel wat engels te spreken.

Op de unief ook veel werk, maar het blijft plezant, vooral dankzij de collegas. Vrijdagmiddag waren iedereen's batterijen wel een beetje plat, en geen baas in de buurt, dus hebben we ons dan maar massaal op Sling gesmeten (klik niet op de link als je de komende 5 uur iets beters te doen hebt, hoog verslavend).

Tot volgende week!

Nu eens dat "extra" projectje proberen af te krijgen ...