Nieuw begin
Ok, om niemand aan het schrikken te brengen met zo'n titel: ik blijf voorlopig in Madrid.
Bruno haalt de spinnenwebben weg van zijn blog en is terug met een post van formaat! De laatste tijd zijn zoveel dingen veranderd dat ik niet eens weet waar te beginnen. Daarom ook dat jullie zo weinig van mij gehoord hebben trouwens, zoals gewoonlijk staat de tijd niet aan mijn kant en spaar ik al het blogsel op tot ik mezelf verplicht om alles eens neer te schrijven, zoals nu! Jullie merken nu waarschijnlijk ook dat het kwantiteit/kwaliteit-plan dat hier eerder afgekondigd werd me niet zo goed afgaat. Maar goed, das niet zo belangrijk.
Misschien begin ik best bij het mooiste nieuws van allemaal: sinds kort ben ik oom geworden, van een schatje van een meisje, Ainoa genaamd (baskische naam), en alhoewel ik ze jammergenoeg niet zoveel te zien krijg om geografische redenen weet ik toch al dat ze zal uitgroeien toch een prachtig meisjespersoon. Hoe weet ik dat? Mede omdat ze met haar gat in de boter gevallen is als dochter van Katrien en Thomas. Omdat haar leven het middelpunt is geworden in het (wakkere) bestaan van de voorgaanden. Omdat je in alles wat Katje en Tito doen, merk je dat ze ouder (mv. ouders) zijn geworden. En omdat kleine Ainoa met alle liefde in de wereld ontvangen is. En das alles wat zo’n kleintje nodig heeft!
Zoals ik zei zijn er nog wat nieuwtjes, waar de facebookers onder jullie waarschijnlijk al van op de hoogte zijn. 30 september was mijn laatste werkdag op de Universidad Politécnica de Madrid, of la uni. 3 maanden erasmus en bijna exact een jaar als becario heb ik er deel mogen uitmaken van een fantastische omgeving. Ik heb er in die periode meer geleerd dan de drie jaar op de universiteit, in alle aspecten van het leven.
Profesioneel gezien heb ik geleerd mijn eigen vaardigheden te herkennen, maar ook mijn beperkingen onder ogen te zien, en geprobeerd om daaruit lessen te trekken, de toekomst zal uitwijzen of dat dat de juiste zijn. Ik heb geleerd in team te werken en verantwoordelijkheid te aanvaarden, iets wat elvendertig projecten op ‘t school je niet kunnen leren. Als je niet alleen werkt, heeft iedere beslissing die je neemt invloed op de eerste tot de laatste persoon in je project, en die invloed is niet altijd even eenvoudig te zien. Daarom moet ik Alees, Diego en Jose dankbaar zijn voor hun geduld en vertrouwen. Muchas gracias nenes!
Als mensen je toelaten te leren uit je fouten, dan kun je groeien. Groeien op persoonlijk gebied maar daardoor ook op professioneel gebied, want je leert hoe je zelf in elkaar zit, en hoe anderen in elkaar zitten. Die groei, of ervaring, is een van de belangrijkste dingen wat je meedraagt uit een job. En voor die groeikansen ben ik Héctor in het bijzonder dankbaar, die altijd in je gelooft, en na wiens befaamde koude douches (monologen waar je de waarheid en niets dan de waarheid te horen krijgt) je perfect weet wat je te doen staat. Een fantastische kerel met een fenomenaal inschattingsvermogen en waarvan je altijd weet aan wiens kant hij staat.
Maar nog belangrijker dan profesioneel groeien zijn de vele fantastische mensen die ik in la uni heb leren kennen, die altijd klaar staan om je te helpen en een ongeloofelijk geduld aan de dag leggen op taal- en andere gebieden. De ontelbare ontbijtjes, middagpauzes, rookpauzes in de blakende zon of de gietende regen, de pictionary en Sling middagen, het papier gevecht!, de vele cañas (pintjes) buiten het werk en gewoon de fantastische sfeer zijn dingen die ik ongeloofelijk zal missen. Al zal het, zoals mij altijd overkomt, nog even duren vooraleer ik ga beseffen dat het echt gedaan is. TDI (het bedrijf waar we werken binnen de universiteit) is tijdens dit jaar en ‘n kwartje een tweede thuis geweest, en dat blijft het natuurlijk wel een beetje. Het werk valt weg maar de vriendschap blijft.
Wat liep er dan mis? Goeie vraag, want ik ben er zelf nog niet helemaal uit. Wat ik wel weet is dat ik tijdens de zomer abnormaal veel uren heb geklopt, om toch maar deadlines te halen. Dagen van 14 uren. Dagen dat je je erasmuservaring niet meer herkent. Niet echt gelukkige dagen, en uren die ik misschien niet had moeten doen. Uren die zich na enkele weken beginnen te wreken en niet bepaalde de aangenaamste persoon op de planeet van je maken. Uren die zeker niet als enige oorzaak een slechte planning hebben, ieder moet de hand in eigen borst durven steken. Wie dat niet doet, leert niets bij en maakt de volgende keer dezelfde fouten.
Voor mezelf sprekend hebben mijn neiging om kanjers van punten op de i te zetten (perfectionisme), en mijn onervarendheid in alles wat niet het programmeren zelf is zeker voor iets meegespeeld.
Maar als je in de laatste fase van een project belandt heeft dat minder belang. Wat wel belang heeft is dat je dagen bestaan uit niets meer dan werken, eten en slapen, met ongezonde verhoudingen tussen de drie. Zeker als het de tweede keer is dat het voorvalt. Dan kun je twee dingen doen. Deadlines als een probleem van je baas beschouwen en je 8 uurtjes kloppen, of je ontslag nemen. Het eerste gaat mij niet zo goed af, dus als mijn bloed genoeg kookte kwam ik bij de tweede optie.
Om mijn bloed genoeg te laten afkoelen, te ontstressen, en de dingen terug duidelijk te zien alvorens opnieuw te beginnen heb ik eerst drie weken vakantie ingelast. Eentje thuis in Madrid, een ander in de Provence, en deze, de laatste, in New York (heb wat teveel naar friends gekeken)! Frankrijk was dolce farniente in een gîte met Katje en Thomas, hun klein monstertje en de schoonfamilie. Deze keer slapen, eten (tot 6 keer per dag!), en nietsen met héél gezonde verhoudingen. Later fotos!
Van zaterdag terug om kleren te wassen en morgen vliegen we via Amsterdam, gewapend met een lonely planet en een hoop tips, door naar New York, op avontuur! Al is het maar een kleine 5 dagen, ik zal er ieder moment van genieten denk ik en heb er volledig zin in! Je kan de live-verslaggeving volgen op facebook!
Morgen en de komende dagen daarover meer! Na New York moeten we trouwens geen werk meer zoeken. Sergio, een vriend van de unief, heeft me een job aangeboden, samen met Tatiana (ook van de unief), in zijn bedrijf, met voorwaarden die mij wel goed uitkomen. Dus daar beginnen we volgende week dinsdag mee. Later meer daarover!
Ik zou van deze post (beetje emotioneel, maar mag wel eens ;) een deel moeten vertalen in het spaans, zodat de personen waarover het gaat weten wat gezegd wordt ... Later, want hoewel dit bericht nog niet alle indrukken en bedenkingen bevat van de afgelopen maanden zoals ik het had gewild; het uur wordt laat en de inspiratie geraakt op.
PS: Nog eens gelukkige verjaardag, broertje!
Veel liefs,
Bruno
Categorieën: Reizen, Madrid | 4 reacties
